the sad truth is that the truth is sad,,.

the sad truth is that the truth is sad...

sa mga nagtatanong sakin... hindi ako masaya... mukha lang oo, pero hindi... wala akong dapat ikasaya sa buhay ko. walang espesyal, walang mga nakatutuwang sandali. yun lang...

just because im wearing an ugly mask doesn't mean you see and know everything about me...

nakakainis... for the first time.. in this year... inasin na ako... nagkulong ako sa kwarto.. at inasin... dahil sa kapabayaan, nakalimutan kong isara yung pinto,.. so nakabig ko lang... e nagkataong nandun si anya... at kumatok at tinanong kung san ko nabili yung card na colorful... tama bang buksan ang pinto...

Anya: san mo nabili yung card?
Ice: nakalimutan ko na
Anya: saan nga?
Ice: saka na
Anya: ehh.. ngayon na *bukas ng pinto*
ICE: *takte... bukas pala..*
Anya: bakit ka nag-aasin?
Ice: wala... umalis ka na
Anya: ill be your *blablabla*
Ice: alis na
Anya: e bakit ka nga nagaasin?
Ice:wala
Anya: bakit ayaw mo kong kausapin? tutulungan kita
Ice: gusto mong tumulong? iwan mo ko
Anya: bakit?
Ice: alis na... please.. iwan mo ko...
Anya: *umalis*

nakakainis talaga... parang nung hapon lang.. pinapatawa pa ko nila jelly ace... kaya ayokong natutuwa eh.. alam ko kasing may kasunod yon lagi na masamang pangyayari... it never fails... ganun Lagi

lets say naging masama or bitter talaga ako kay Anya... at sa iba pang tao... pero may rason ako...

tungkol sa pagtulong ni Anya... wala na eh.. late na siya masyado... inuna niya pa yung intsik na yun kaysa sakin... wuo hern ni...

sa iba,... late na sila... i tried opening up to people... but they're busy... ayaw nila makinig... indirectly yun pinaramdam sakin... dahil sa ako ang pinaghihingan ng advice palagi,.. does it mean bawal na kong magkaproblema at lumapit sa inyo na mismong nagco-confide sakin?...

kung kailan narealize ko na na wala na kong pwedeng pagsabihan, saka kayo lalapit at magtatanong sakin?.. ni hindi niyo naramdaman na may saloobin na ako. kung kailan tanggap ko na ang katotohanan, saka niyo ipaparamdam na may pagpapahalaga kayo sa akin? kung kailan kinakaya ko ng mag-isa, saka kayo darating para tanungin ako at subukan akong tulungan?

sa mga taong sinubukan akong tulungan kahit late na... salamat na rin... atleast you guys tried... dun sa mga 'kaibigan' na hindi manlang nagtanong o wala manglang paki... ok lang.. tanggap ko na rin... matagal ko ng alam yun... matagal na nga lang akong nagbubulagbulagan... alam kong may sarili rin kayong problema na kailangan asikasuhin...

ako nga lang na pinagkukwentuhan ng mga tao.. di ko lang inakala na sa sobrang busy ko sa pagiisip ng solusyon sa mga problema niyo, magkakaoras pa akong isipin yung akin... masakit lang talaga malaman ang katotohanan... haaay.. pero ok lang talaga yun... no offense taken... masasanay na rin siguro ako...

anyway...

I suppose I'll have to add the force of gravity to my list of enemies...

para hindi na ako mag-asin... hindi nga yun nangyayari palagi.. pero pag nangyari naman,.. sobra-sobra...

sa mga taong nagtatanong kung bakit di ako makwento ng personal na bagay... now you know...